هنوزم فكر مرغاي مهاجر به غير از گريه تعبيري نداره...
دلم تنگه از اين دنياي فاني...
...از اين شبهاي سرد و بي ستاره...
برو اي آخرين شبگرد عاشق...
من اون تبعيدي بارون و رودم...
سكوتي پر هياهو
لحظه اي ارام اما سر به سر غوغا
منم تنها !
ولي...
در چارچوب ذهن نا آرام
صدها چهره مي بينم
يكي شاد و يكي غمگين
يكي در انتظار لطف
و آن ديگر كمي آرام و سرسنگين...
و مي كوشم كه تنها باشم...
اما...
مگر مفهوم دارد يك دل تنها ؟1
...نگاهم را ز هر تصوير مي دزدم
و مي كوشم كه از هر چهره اي آرام بگريزم
... خدايا ...
من گريزانم ز "تن ها "،،،
گريزانم ز " من ها "...
مرا يك لحظه در تنهايي ات بپذير
مرا يك لحظه از اوهام خود برگير
و مي كوشم دگر بار
سكوتي پر هياهو ،
و من در حسرت يك لحظه تنهايي
و من در حسرت يك لحظه شيدايي
لحظه اي خالي شدن از خويش
و پيوندي اهورايي
توفيق رفيق راهتان باد...
گاهي فكر مي كنم زندگي پلي است ميان تولد و ابديت ، ميان درياي
نامفهوم قبل از تولد و دنياي تاريك ازلي...
خانه هايي كه يك لحظه روي اين پل قرار مي گيرند و من و تو و ديگران
در آنيم...
عاشق مي شويم....
شكايت مي كنيم...
گريه مي كنيـــــم...
شكست مي خوريم...
...و سپس با كوله باري از غم و خستگي از روي آن مي گذريم!!!
توفيق رفيق راهتان باد...