مـــــــاه عسل...
رمضان دعوت است و ما مهمان. رمضان دعوتي است معنوي و ما مهمان خداييم. مگر نه كه مهمان بايد به دلخواه صاحبخانه رفتار كند؟ مگر نه كه هر چه را ميزبان آورد بايد تناول كند و هرجا او گفت آرميد ؟؟!
خدايا...
...من اينك در كجاي جهانم؟؟
...جايگاه من در پهنه خلقت كجاست؟؟
...براي چه آمده ام؟؟
...از كجا آمده ام و به كجا خواهم رفت؟؟
...چگونه ابليس را بشناسم تا از دشمني اش در امان باشم؟؟
...چگونه شيطان را بشناسم و از وسوسه هايش مصون باشم؟؟
خداوندا، من در تمام لحظات عمرم اميدوار بوده ام و در فاصله هاي بين حق و باطل، شك و يقين، نور و ظلمت، ضعف و قدرت، خوبي و بدي به ياد تو بوده ام و از تو كمك خواسته ام. تو با ياري كردن سريع، از ورطه اندوه و مشكلات رهايم كرده اي، من هميشه تو را با تمام وجودم احساس كرده ام،ديده ام و مي بينم و باور دارم كه بين من و تو فاصله از مو باريك تر است، بهتر است بگويم بين من و تو فاصله اي نيست.
ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا وهب لنا من لدنک رحمة انک انت الوهاب
توفيق رفيق راهتان باد...
